Hodowla psów rasowych Dilorini - Owczarek francuski - Briard

Hodowla psów rasowych - Dilorini

O rasie

Pierwszą wzmiankę o francuskich psach pasterskich spotykamy w poradniku rolniczym księdza Rosiera z 1809 roku. Jednak stare ryciny i dokumenty wskazują, że był on znany dużo wcześniej. Już Karol Wielki trzymał na swym dworze psy o wyglądzie bardzo zbliżonym do briarda.
Rasa wywodzi się – podobnie jak i beauceron – od starych psów owczarskich spotykanych na nizinach francuskich, do których domieszano z czasem krew mastifów i szorstkowłosych psów myśliwskich. Początkowo psy te wykorzystywano do obrony stad przed wilkami i innymi napastnikami. Dopiero od początku XIX wieku stały się psami pasterskimi pomagającymi przy zwykłym pasieniu owiec. Dziś – ze względu na urodę – są to psy bardzo chętnie trzymane w domach jako ich reprezentacyjna wizytówka.

Briard jest psem dużym ( wysokość psa 62-68 cm, suki 56-64 cm), o prostokątnej sylwetce. Głowa mocna, dość długa. Uszy wysoko osadzone, trzymane prosto, cięte lub nie. Włosy na głowie tworzą brodę, wąsy i brwi, które lekko przysłaniają oczy. Grzbiet prosty, zad lekko spadzisty, klatka piersiowa szeroka i głęboka. Ogon mocno owłosiony, trzymany nisko. Kończyny o mocnym kośćcu, dobrze owłosione, stawiane prosto. Na tylnych nogach występują podwójne ostrogi. Sierść długa, lekko sfalowana z lekkim podszyciem. Umaszczenie płowe, czarne lub szare.

Wzorzec rasy wraz z komentarzem można znaleźć na stronie klubu briarda i beaucerona: www.briardbeauceronklub.pl

Jest to pies o zrównoważonym, lecz zdecydowanym charakterem, bardzo aktywnym i najlepiej czuje się w ruchu. Briard nie jest dekoracją, lecz bardzo wymagającym psem, pełnym temperamentu, upartym, inteligentnym i czujnym, o znacznym instynkcie obronnym. Wychowanie go wymaga od właściciela wyrozumiałości, silnej woli i konsekwencji. Ponieważ jest dość łatwy w szkoleniu, coraz częściej widzimy go na zawodach PT czy Agility.
Polecany jest do trzymaniu w domu z ogródkiem, a nawet w mieszkaniach, pod warunkiem jednak, że będziemy w stanie zapewnić mu konsekwencję w wychowaniu i odpowiedni ruch. Szata wymaga pielęgnacji, trzeba ją rozczesywać i szczotkować, inaczej zmieni się w kołtun i jedynym ratunkiem będzie ostrzyżenie psa, którego ozdobą jest właśnie przepiękny włos.

Informacje na stronie zostały zaczerpnięte z:
Kynologia – Wiedza o psie, Jerzy Monkiewicz i Jolanta Wajdzik
Rasy psów, Eva-Maria Kramer